Danny's Atheneum

Belvedere

2012-01-22T23:58:00.001+02:00

Συχνά, και με διάφορες αφορμές, νιώθω σαν ψηφιδωτό υπό αυτό-συντήρηση: με φέρνω στο νου ως μια οντότητα η οποία αποτελείται από μπόλικα κομμάτια κι αμέτρητα κενά. Ψηφίδες διάσπαρτες, όχι απαραιτήτως αρμονικά συνδυασμένες, στο πλαίσιο μιας δομής, η οποία υφίσταται (κυρίως) συμπληρωματικά, ώστε να καταγράφονται (περισσότερο) οι απώλειες και (λιγότερο) οι ανάγκες. Απολογισμός, για εμένα, είναι η (

Χαμηλές Συχνότητες

2012-01-16T23:01:00.002+02:00

Πέρασα δύο από τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου μελετώντας μια άυλη (και για πολλούς άχαρη) έννοια η οποία καλείται «σήμα». Το «σήμα», στην πράξη, δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνάρτηση ανάμεσα σε δύο (ή περισσότερες) οντότητες, τις οποίες οι πεφωτισμένοι διδάσκαλοι του Κόσμος (οι της Φυσικής και των Μαθηματικών) έχουν ορίσει εδώ και κάμποσα χρόνια με τον πλέον αυστηρό και ξεκάθαρο τρόπο.

Ασφάλεια Ζωής

2012-01-13T00:49:00.001+02:00

Το τέλος κάθε χρονιάς με βρίσκει να διεκπεραιώνω πολυάριθμες διαδικαστικού τύπου εκκρεμότητες, για τις οποίες είμαι στην ευχάριστο θέση να ενεργώ αφ’ εαυτού. Μοιραία, λοιπόν, ο Δεκέμβριος δαπανάται (μεταξύ άλλων) σε κρίσιμες -πλην άχαρες- ανανεώσεις ασφαλιστηρίων συμβολαίων. Κι είναι ένα αστείο θέμα συζήτησης τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, κατ’ αρχάς γιατί οδηγούν τη σκέψη μου σε άβολους συνειρμούς

Ορισμός ενός ανθρώπου

2012-01-09T01:05:00.000+02:00

Κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει τι μουσική ακούω, νιώθω την απάντησή μου να ακολουθεί μια νοητή διαδρομή, ιλιγγιώδη και χαοτική -σαν σε βαγόνι στο τρενάκι του τρόμου- πριν κατορθώσει (με κόπο!) να χωρέσει σε οτιδήποτε λιγότερο από πενήντα λέξεις. Συνήθως, δε, η απάντηση αυτή συνοδεύεται από κάποιο σχετικό μορφασμό, τονίζοντας έτσι την ιδιαίτερη δυσκολία μου να προσδώσω σε μια από τις μεγάλες μου

Σε παρακαλώ, μη μ’ αγαπήσεις

2012-01-06T01:27:00.004+02:00

Είμαι (αθεράπευτη) λάτρης των εμπεριστατωμένων αιρετικών δηλώσεων: αυτών, δηλαδή, οι οποίες διαφοροποιούνται κατ’ αρχήν από εκείνες της κοινωνικής πλειοψηφίας, βασίζοντας την υπόστασή τους σε εκτενή περιπτωσιολογία. Με δεδομένο, δε, ότι σχεδόν πάντοτε ανακαλύπτω περιπτωσιολογία ικανή να ενισχύει την εκάστοτε ιδιόρρυθμη δήλωσή μου, δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει: ο πολύς κόσμος

Η λίστα με τα Μικροπράγματα

2012-01-04T22:54:00.000+02:00

Πολλά βράδια, λίγα λεπτά προτού με πάρει ο ύπνος, σκέφτομαι τις δουλειές της επομένης μέρας. Βάζω σε σειρά (προτεραιότητας) όλα όσα πρέπει να γίνουν, θέτω ως στόχο (τουλάχιστον) ένα από όλα να ολοκληρωθεί και (με δεδομένο ότι ο στόχος είναι μάλλον εφικτός) καταφέρνω η ημέρα μου να καταμετρά (τουλάχιστον) μία επιτυχία. Η παραπάνω συνήθεια σημαίνει, κατά βάση, δύο πράγματα για εμένα: ή υποφέρω

Περί Καλοσύνης

2012-01-04T17:49:00.000+02:00

Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, όχι όμως εξίσου. Αυτή είναι μια στατιστικά ασφαλής διαπίστωση στην οποία έχω καταλήξει με κόπο, επενδύοντας εργατοώρες δοκιμών και σφαλμάτων στην αναγκαία πειραματική διαδικασία. Ως γνήσια εκπρόσωπος της τετράγωνης λογικής και του πρακτέου τολμώ να ισχυριστώ, όχι μόνο ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα ανθρώπινης καλοσύνης, αλλά ότι μπορούν και να

Επ7α

2012-01-03T13:54:00.000+02:00

Αριθμητικής φύσεως συνωμοσία, αφηρημένως προσεγγιζομένη διαμέσου μυστικιστικής συναστρίας στροβιλιζομένης περί αυτού τούτου του Εβδόμου ακεραίου, αποτελεί αναμφισβήτητο κοινωνό του μεθ’ εμού ημερησίου γίγνεσθαι. Γνησία εκπρόσωπος της σκεπτόμενης τάξεως, γαρ, πλείστα ωσεί τα έτη οπότε η αποδοχή της υπάρξεως βαθμού συσχετίσεως φαινομενικώς ασυνδέτων γεγονότων μετά της αριθμητικής παντοδυναμίας

Ξυλόκαστρο

2011-12-31T17:34:00.000+02:00

Ξυλόκαστρο | Χριστούγεννα 2011 Μονόγραμμα | Οδυσσέας Ελύτης {Απόσπασμα | ΙΙΙ} Ακουστά σ'έχουν τά κύματα Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ" Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά Πάντα εσύ τ'αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά Ψηλά στό

Μυρόλι

2008-08-13T22:31:00.008+03:00

[1] Ι.Θα πενθώ πάντα - μ'ακούς; - για σέναμόνος, στον ΠαράδεισοΘά γυρίσει αλλού τίς χαρακιέςΤής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχοςΜιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο ΚαιρόςΠώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποιΘά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μαςΚαί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότηταΜέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.ΙΙ.Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ

Χωριστά

2005-09-08T02:29:00.000+03:00

Μοιάζει με γη σκοτεινή...Θέλει να ζει χωρίς ψυχή...Τη βρήκα ένα βράδυπου έκλαιγε δίχως σκοπόκι αν λέει μ' αγαπάει, εγώ τη μισώ! Κοιτώ στον καθρέφτητο ίδιο γνωστό σκηνικό:Σκιές με δυο μάτιαπου πάντοτε μένουν εδώ... Τους λέω να φύγουν μακριά,μα αυτές με αισθάνονταιΦοβάμαι να δωη αλήθεια πονάει

Σκιές

2005-09-06T20:45:00.000+03:00

Σε συνάντησα στα όνειρά μου χωρίς να το έχω επιδιώξεικι εσύ με κοίταξες με φρίκη και δέος χωρίς να αποκριθείς...Σε προκάλεσα να μου μιλήσεις για τη ζωή και τις νίκες σουμα εσύ έστρεψες το θολό σου βλέμμα με απέχθεια... Σου μιλούσα χωρίς λόγο και χωρίς να παίρνω απαντήσεις.Ήθελα μόνο να με αγγίξει η ματιά σου,να νιώσει το σώμα μου τη θέρμη της καρδιάς σου...Μα η σκιά σου

Οι γαρδένιες του στρατηγού

2005-08-11T05:14:00.000+03:00

Την κοιτούσες για ώρα, προσεκτικά κρυμμένος πίσω από τη σκούρα κουρτίνα του δωματίου σου, με το μυαλό άδειο από σκέψεις και το βλέμμα υποδουλωμένα ονειροπόλο. Τη χάζευες και σκεφτόσουν πως το δρομολόγιό της ήταν τακτικό και επαναλαμβανόμενο. Την απολάμβανες να φωτίζει τη γειτονιά κάθε μέρα, την ίδια ώρα, από το ίδιο δωμάτιο, πίσω από τη γνωστή κουρτίνα κι η αφοσίωσή σου στην παρατήρηση της

Ο Κήπος

2005-08-09T05:32:00.000+03:00

Σιγή βασίλευε στον Κήπο. Το σκοτάδι είχε πέσει και μονάχα μικροί ήχοι ακούγονταν: το φτεροκόπημα ενός νυχτοπουλιού, καθώς πετούσε απ' το ένα κλαρί στο άλλο· τα ελαφριά βήματα των βασιλίσκων, που βγαίνανε από τα πέτρινα σιντριβάνια και χώνονταν στους θάμνους, παρατηρώντας τις σκιές με λαμπυρίζοντα, κιτρινωπά μάτια· το νιαούρισμα δύο ξαναμμένων γατών· το φύσημα του ανάλαφρου ανέμου, σα χάδι πάνω

Ημερολόγιο

2005-08-09T05:18:00.000+03:00

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου, 3:00 π.μ. Μ' έχουν προικίσει με το χάρισμα της ενόρασης και τα βράδια, που ο Μορφέας εργάζεται, ξετυλίγω στωικά το κουβάρι των ονείρων μου αναζητώντας εσένα. Μου υποσχέθηκαν πως αυτή η κατάσταση θα κρατήσει λίγο και πως δε θ' αργήσω να γυρίσω στην παλιά ήσυχη ζωή μου: μια ζωή γαλήνια που δε θα χρειάζεται πια να τους εξιστορώ τι βλέπω. Με έκλεισαν - για λίγο είπαν -

Καρράε, 53 π.Χ.

2005-08-09T05:01:00.000+03:00

Ο Ήλιος ξεπρόβαλε στα όρια του ορίζοντα, μία γιγάντια σφαίρα από φως, που έβαψε τον νυχτερινό ουρανό με το γαλάζιο των ονείρων. Τα άστρα χάθηκαν σαν δαιμόνια που υποχωρούσαν στην αγκαλιά της Νύχτας, μακριά από την πύρινη σφαίρα που εισέβαλε, αποκαλύπτοντας τα μυστήρια που το σκοτάδι κρατούσε καλά κρυμμένα. Εραστές έφυγαν από τα καταφύγιά τους και λεπίδες ξεκουράστηκαν στα θηκάρια τους. Κάρα

Montgisard, 1177μ.Χ.

2005-08-09T04:53:00.000+03:00

Ήταν με τους νικητές κι ας είχε λιώσει τις σόλες από τα δερμάτινα σανδάλια του η καυτή άμμος. Είχε συμβάλει σ' αυτή τη σπουδαία νίκη, με δέρμα καμένο από τον ήλιο και χέρια χαρακωμένα από εχθρικά μέταλλα. Ένιωθε ακόμα μια φορά υπερήφανος που άνηκε στο Τάγμα κι ας μη μπορούσε να εκφράσει τη χαρά του: το στόμα του είχε στεγνώσει...«Νερό!» Ξαπλωμένος ανάσκελα ανάμεσα σε άψυχα σώματα σπαρμένα

Τζαν

2005-08-09T04:50:00.000+03:00

Αν ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα, με λίγη τύχη και αρκετό κόπο ίσως και να είχε κερδίσει την πολυπόθητη για την εποχή υστεροφημία. Όμως, στην περίπτωσή του, το «Τζαν» αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει. Έτσι, τον τοποθέτησε ευσπλαχνικά σ' ένα ισόγειο στο Παγκράτι, με λίγο φως και πολλή ησυχία, σε καιρούς που η φήμη κάνει τόσο κακό όσο και το χρήμα, αν δεν ξέρεις τα μυστικά της σωστής διαχείρισης. «Το όνομά

Εισαγωγή: Danny D. Duck

2005-08-09T04:22:00.000+03:00

Η ιδέα ξεκίνησε κοιτώντας τα κατάμαυρα μάτια του Danny.Μερικοί απορούν και γελούν μαζί μου επειδή αναφέρω το Danny τόσο συχνά που γίνεται πιθανότατα κουραστικό. Όσοι δεν έχουν ιδέα περί του παιδικού μου φίλου και ακούν το όνομά του για πρώτη φορά, πιστεύουν πως είναι κάποιος έμβιος εκπρόσωπος της οικογένειας των Νησσίδων (Anatidae). Όσοι ενοχληθούν από την επαναληψιμότητα τον αποκαλούν απλά ένα "

Να'μαι πάλι στην αρχή...

2005-08-08T22:09:00.000+03:00

Το πρώτο μου Blog λοιπόν!Κάπως έτσι ξεκινά το παραμύθι χωρίς προφανές τέλος.Από αυτό το σημείο και μετά, οι σκέψεις χάνονται στα αέρινα μονοπάτια τους και κανείς δε γνωρίζει το σημείο κατάληξης. Γιατί είναι ένα ταξίδι παράξενο και απρόβλεπτο, με πρωταρχικό σκοπό την κατανόηση του προορισμού. Γιατί, μη γνωρίζοντας το στόχο, τίποτε δε μπορεί να οργανωθεί και κανένα σχέδιο δε μπορεί να επιτύχει.Τώρα